Expeditie Arctic Wonderland … waar het hart van vol is …

Post Image
Post Image
Post Image
Post Image
Post Image
Post Image
Post Image
Post Image
Post Image
Post Image
Post Image

Lapland, een expeditie, bucketlist materiaal voor velen …

Zomer 2018, ik herinner het mij nog levendig. Ik kwam toen in contact met ‘Xplore The North’, een bedrijf dat expedities naar het Hoge Noorden organiseert en bij Eventonline klant wenst te worden. Ik spreek af op hun kantoor in Melle en word daar overdonderd met prachtige foto’s en video’s van het Hoge Noorden. Ik word onmiddellijk getriggerd … meer zelfs … kippenvelmomentje!

Oorworm

Onderweg naar huis bleef het door mijn hoofd spoken: Lapland, wat zou dat een ervaring zijn … Ook de dag daarna kreeg ik het niet uit mijn hoofd, precies een oorworm, je weet wel dat deuntje dat je steeds blijft neuriën. En dan viel het allemaal in de plooi! Waarom geen incentive uitwerken met mijn eigen klanten? Die knoop werd snel doorgehakt, #micepedition20 werd geboren en de eerste inschrijvingen kwamen binnen. Om aan alle vragen te kunnen beantwoorden, ben ik dan maar eerst zelf in februari naar daar vertrokken om alles aan den lijve te ondervinden.

Open Mind – 7 februari

Met een open mind naar het onbekende. Amper kleding meegenomen want er werd gezegd dat je toch altijd hetzelfde aandoet, en voor de rest alleen maar expeditie materiaal mee.

Ingevlogen van Brussel naar Helsinki en dan naar Kittila. Een eerste reality check … -30°C bij aankomst … on-waar-schijn-lijk koud!  De overbodige bagage tijdens de expeditie werd afgezet in een hotel waar we – als alles volgens planning verliep – na een week aankwamen.

On the Road

Vervolgens op weg naar een ander hotel, zo’n 100km verder waar we een lekkere rendiermaaltijd aangeboden kregen. Nog even snel al het materiaal gesorteerd, de slee (pulka) in elkaar gestoken, de sneeuwschoenen op maat gezet en dan onder de wol want om 7 uur was het appel. Nog voor de zon op kwam, uiteraard na een stevig ontbijt, waren we op weg.  Onmiddellijk met de pulka’s een groot meer over en je begreep het al snel, dit is geen vakantie, maar een heuse expeditie. De pulka van zo’n 30kg, de diepsneeuw en de ijzige kou maakten er al gelijk een zware eerste dag van. Reality bites! Het landschap veranderde constant, de vele bevroren meren maken immense vlaktes en de bomen zorgen dan weer voor een zeer knus gegeven. Die eerste dag legden we 15km af … Doodmoe aangekomen in de hut startte daar ook nog wat werk.  De orders werden door gids Benny uitgedeeld. Hij stak de kachel aan, drie andere deelnemers laadden de pulka’s uit, twee anderen gingen water halen in een beekje nabij de hut en de overige expeditieleden dekten de tafels. Ik was één van die waterdragers. In het pikkendonker op zoek naar dat beekje, in de diepsneeuw, in de kou… Gevonden! Twee emmers gevuld en dan zo’n 50m naar de hut brengen. En opnieuw naar de beek want twee emmers waren niet voldoende. Je hebt er elke dag zo’n tien nodig… Na het avondmaal, onmiddellijk de slaapzak in want het lichaam schreeuwt om rust.

Dag 3 – 9 februari

6h00 – Opstaan! De gids maakte evenwel elke dag het ontbijt klaar en dan smullen maar! “Eet maar stevig”, moedigt gids Benny ons aan. “Je zal het nodig hebben!” Hij had meer dan gelijk!

8h30 – De zon komt op, maar we zijn reeds op pad, weeral door het prachtige landschap van sneeuw en ijs. De zon straalt, oh wat is het hier prachtig, en die stilte … Geregeld stoppen we even om iets te eten en te drinken, wat echt wel nodig is want mijn lichaam zegt nu al tegen mijn geest dat het wel heavy is. Aangekomen in de hut met zo’n 13km op de teller herhaalt dezelfde routine van de vorige dag zich. De hut moet worden verwarmd, water halen, maaltijd bereiden, hout bijvullen, … En om eerlijk te zijn, had ik gewoon willen plat liggen. Lap, hier is het eerste moeilijke momentje al… Dankzij de lekkere maaltijd krijg ik een boost. We babbelen wat met elkaar, tot voor kort allemaal onbekenden. Tijd om de slaapzak in te kruipen, morgen een dagtocht op de planning want we blijven twee dagen in deze hut.

Dag 4 – 10 februari

7h00 – Opstaan!  Het ontbijt staat op tafel! Ik sta op, maar voel onmiddellijk dat mijn lijf liever plat zou liggen. Dat gaan we evenwel niet doen. Nope. We gaan liever een 800m-hoge berg beklimmen met sneeuwschoenen, maar zonder slee. Lunchpakketje gemaakt, dat sowieso spijkerhard gaat zijn als ik het op eet, mja, het is hier dan ook een diepvriezer. Zelfs mijn neusspray is aan het bevriezen…

… BAM de top gehaald! En nu terug naar beneden. Daar wachten lekkere pannenkoeken ons op want niet iedereen ging deze dagtocht meedoen. Dat smaakt! Bovendien aankomen in een warme hut, wat een luxe, even ‘chillen’ (heb je’m?) en toch weeral tot de conclusie gekomen zijn dat het opnieuw een pittig tochtje was, en aha … hier is een sauna aan de hut! Eerst de vrouwen dan de mannen. Sauna time! En eindelijk kan ik me ook een wassen…  Na de sauna start Benny weeral met koken om een heerlijke maaltijd te bereiden. Wat blijkt …; er is hier deftig internet… Vlug even kijken of ze het thuis ook zonder mij kunnen redden … Ondertussen waarschuwt Benny ons. Morgen wordt zwaar, dus goed eten en vroeg slapen, is de opdracht. Zogezegd zo gedaan, hup bedje in. Mijn lichaam voelt eigenlijk al redelijk moe aan, maar ik heb er zo’n zin in om morgen eens goed diep te gaan. De adrenaline giert door mijn lijf, met als gevolg … slecht geslapen …

Dag 5 – 11 februari

6h30 – Retteketet! Ontbijt staat op tafel, mijn lijf zegt au in alle talen, alles doet zeer, alles is stijf en het wil zo in een kramp schieten. Dit gaat een loodzware dag worden …

8h30 – De pulka’s worden geladen, iets meer gewicht dan anders bij mij en bij Benny. “Ik spoor en jij spoort onmiddellijk achter mij”, zegt Benny. Sporen wil zeggen dat je voor de groep die achter u komt de baan maakt. Nu, dit is een extreem zware job, vanaf de start sta ik onmiddellijk tot mijn knieën in de diepsneeuw, been eruit trekken, andere been erin, eruit, erin, … vlak stuk, çava nog. Even tijd om te lunchen, die bevroren boterham met warme thee, dat smaakt toch hoor. “Nu komt het pittigste”, zegt Benny, ik laad mij op, focus mij op die berg die hier letterlijk voor mij ligt. Terug sporen, die slee weegt nog even veel, maar ze voelt nu al dubbel zo zwaar aan. En we zijn weg, stijl naar boven, stap voor stap, een gevecht tegen jezelf, diep gaan, en nog dieper, bijna niet meer vooruit geraken, die slee werkt niet mee en het lijf is leeg, maar er is geen andere optie. Ik moet met die slee naar boven. Nog 10 meter, Benny is niet meer te zien. De groep sluit achter mij aan. Het is op, gedaan, nog 10 meter, daar komt Benny zonder slee naar ons en zegt “komaan we zijn bijna aan de top” en dan is het naar benden. OK, even pauze, wat thee drinken en een hapje eten.

Vijf minuten later vertrekken we terug op pad, die f***king slee weegt nog altijd even veel en die sneeuw is nog altijd even diep … Blijven gaan, Wow, hier is de top!  Wat is het hier mooi, allemaal postkaarten! Benny loopt door, naar beneden, super, hier heb ik dan zo hard voor moeten werken. Het tempo naar beneden wordt opgetrokken, nog even en we zijn in de hut. Benny loopt in het dal naar een hut en stopt. Ola … hij gaat niet naar binnen, wacht … hij roept iets … “Achter deze berg ligt onze hut, nog een uurtje klimmen.”  NEEEEE! Gvrdm, shit, **** … Here we go again! Helemaal leeg, mijzelf reeds een aantal keer tegengekomen, hunkerend naar rust, moet ik nu terug een berg over. Geen zin eigenlijk, maar het moet. Kracht verzameld, geest positief ingesteld en gaan, automatische piloot opgezet, want van die laatste klim kan ik mij echt niks meer herinneren, alles is weg, ik ben als een zombie die berg over gelopen, afgedaald en in de hut aangekomen. Opnieuw de dagelijkse routine: vuur maken, water halen, … Echter niet voor mij. De wereld gaat even door zonder mij. Ik zit, op een bankje in de hut, wat doelloos voor me uit te starten, ik krijg noten aangeboden, lekker en krachtig, na zo’n 15 minuten begin ik terug zaken te vatten, kan ik terug communiceren, ik ben er door. OK, ik neem terug deel aan de routine om de hut te organiseren. ’s Avonds aan tafel is het stil, bij iedereen, dit was een dag om nooit meer te vergeten, een gevecht tegen jezelf, emoties laaien op…

Dag 6 – 12 februari

De volgende dag staat er een dagtocht op het programma, door de bossen, langs meren en rendierreservaten. Wat is het hier toch prachtig. We zijn op tijd terug in de hut. Weerom lekkere pannenkoeken. Een rustig dagje om toch nog een beetje te bekomen van die helse tocht van de vorige dag. Mijn lijf voelt aan alsof er een bulldozer is overgereden en mijn geest stelt mij altijd dezelfde vragen zoals, doe je dit nu graag, waar ben jij mee bezig man, stop hiermee en ga in uw bed liggen, en morgen opnieuw? Goe zot!

21h15 en het licht dooft uit bij mij. Hoog tijd om te slapen. Morgen de laatste dag en het kan stevig worden waarschuwt Benny.

Dag 7 – 13 februari

6h15 – Nog eens! Wakie wakie, het ontbijt staat klaar! Iedereen ingepakt en klaar voor de laatste trip. Een berg steil naar boven met de slee en dan naar beneden tot aan de finish. In het midden van de berg hebben we een white out, we zien amper 1m ver rond ons, de rest is wit. De wind steekt op, alles bevriest, onze kleding kraakt, de sneeuwbril vriest aan en door een vierkante centimeter in mijn skibril kan ik nog amper een sneeuwstok voor mij zien. Dit is mijn focuspunt. Dat mag ik niet verliezen of ik zie niemand meer. Blijven gaan, er is immers geen andere optie. Minuten gaan voorbij, het lijken wel uren. Ah, hier is mijn geest weer se, stelt mij dezelfde vragen… Mijn lijf is nu al helemaal op, maar aangezien het de laatste dag is, haal ik alles uit de kast, vreemd genoeg heb ik nog massa’s energie ergens gevonden in een dikke teen of zo.  De afdaling wordt ingezet, in de verte zien we de finish, ja hoor we hebben het gehaald! Vervolgens de bus in en naar het hotel, daar wacht een heerlijke douche op ons. Na een week amper gewassen te zijn een godsgeschenk! ‘s Avonds in Levi’s een lekker restaurant opgezocht en gezellig met de groep nagebabbeld. Fijne mensen! Bedje in en de dag daarna – nog eens eerst douchen – de vlieger op richting Helsinki, en daarna naar Brussel.

Onvergetelijke ervaring

Niettegenstaande het harde labeur was dit een onvergetelijke trip. Lapland, Arctic Wonderland, die natuur, die stilte, die kleuren, alles is gewoon fantastisch mooi, een uniek iets dat voor de rest van mijn leven gegrift staat in mijn geheugen. Alles wat je hierover ziet en leest in de media, docu’s, … klopt als een bus in het echt, elke foto is een postkaart!

Wat als …

… je mij vraagt of ik het morgen opnieuw zou doen? Dan zeg ik … nee … Vraag je me of ik het volgend jaar opnieuw ga doen? Dan is dat een volmondige ‘JA’!

Kijk, ik ben zeer diep in mij zelf moeten gaan graven om die loodzware trip door te komen.

Ik ben gekraakt geweest, zowel fysiek als mentaal, maar ik ben hier sterker door geworden, ik voel mij nu krachtiger dan twee weken geleden, zowel fysiek als mentaal. Dit was volledig uit mijn comfort zone, fighting my demons … maar dat was nu net de bedoeling. Immers, het is geen vakantie, maar een heuse expeditie! Laat dat duidelijk zijn.

Aan alle deelnemers van #micepedition20 zou ik nu al aanraden om aan de basisconditie te werken. Hoe fitter je bent, des te meer plezier je eraan zal beleven.

Getriggerd?

Er zijn nog enkele plaatsen vrij voor 2020.Vertrek mee met mij op 6 februari tot en met 14 februari. Als je twijfelt, zal je meer dan waarschijnlijk te laat zijn. Wil je meer weten, stuur mij dan een mail via olivier@eventonline.be -> DOEN!

Bekijk deze klant ook op Eventonline:

Incentives in Lapland – Xplore the North

Shares

You May Also Like

Sint-Romboutstoren decor voor uniek event

DJ brengt jongeren naar erfgoed  Op woensdag 15 mei vindt er op de Sint-Romboutstoren in ...

Uniglobe Robins Travel trending day trips

Invite your clients, colleagues or other guests on a nearby day trip with exceptional ...

Hoe organiseer ik een inspirerend seminarie? – BluePoint Meet.Work.Tech.

Al gehoord van Ted-x of ‘inspirational talks’? Deze bestaan uit toespraken van opeenvolgende motiverende ...