Hand op het hart, hart op de tong – Door Benedikt De Vreese

Een open brief die vertrekt vanuit leed en kwetsbaarheid, maar met een boodschap van kracht en hoop.

Iedereen weet het ondertussen, Covid19 tast sinds maart onze gezondheid aan, bij de ene fysiek, de andere komt er dan weer mentaal onder te lijden. Als zaakvoerder van V-Formation, Captain Sport en Hold My Shoes – 3 eventbedrijven die zich inzetten voor Leisure, Sport en Teambuilding – voel ook ik sinds maart eenzaamheid, verdriet, leed. Een zeer dubbel gevoel wel, en dat om 2 redenen: in een normaal seizoen is er héél weinig tijd voor het gezin, de vrienden, maar tijdens een lockdown en via het leven in een kleine bubble leer je de échte waarde kennen van ‘menselijk contact’, dat staat gewoon boven alles. Uiteraard mis ik het om een goede knuffel te geven, een stevige hand te schudden (geen vodjes aanreiken aub), maar je voelt wel dat contacten vaak dieper gaan als voor Covid19, mensen hebben al veel tijd gehad om na te denken blijkbaar. Mooi, never waste a good crisis. Corona – Moeder Aarde: 1-0. Gezond zijn met mensen om je heen is het hoogste goed, geen discussie mogelijk. Anderzijds is er de eventsector die nog nooit zo op één lijn heeft gestaan (#soundofsilence), en ik de eensgezindheid voel: we delen allemaal dezelfde smart. En toch voel ik mij eenzaam. Waar blijven de voorbeelden van mensen – ondernemers – bedrijven die getuigen wat ze doormaken, hoe ze zich voelen, hoe ze hun toekomst zien, dat lees ik nergens! Kwetsbaarheid wordt blijkbaar aanzien als zwakte (?), terwijl het volgens mij getuigt van sterkte. Kracht en kwetsbaarheid leven op eenzelfde dunne koord, maar mensen blijven er liever van weg, de val zou te hoog zijn.

Mensen kennen mij, Béné, als iemand die steeds zijn hand op zijn hart legt, en met zijn hart op zijn tong spreekt (wat je daarom niet altijd populair maakt, maar je weet wel wat je aan mij hebt), wel, ik ga mijn verhaal doen. Ik wil mijn pijn met jullie delen, in de hoop een inspiratie te zijn voor anderen, om te blijven vechten ook al is er elke morgen opnieuw die onzekerheid, die pijn, die twijfel.

No alt text provided for this image

23 augustus 2006 besluit ik – enkele dagen na het verkrijgen van mijn Hogeschool Diploma op de Artevelde Hogeschool – met een schoolvriend een eigen bedrijf op te starten, de max, spannend, we zouden het V-Formation noemen en kiezen voor een leuke positief ingestelde mascotte met een cape, de V-Man ✌️. V-Formation moest staan voor beweging – geluk ervaren en vooral durven! Niet ver gezocht hoor, als leerkrachten lichamelijke opvoeding wisten we al snel wat we wilden gaan doen: mensen bij elkaar brengen, mensen animeren, en liefst zelf daar zoveel mogelijk plezier aan overhouden. Maar toen sloeg het noodlot toe: het werd een succes! Gedaan met zelf teambuildings te gaan geven, zelf natte attracties te gaan kuisen, zelf ouders te ontvangen bij aanvang van onze sportkampen, we waren managers geworden. We kozen dan maar voor de groei en gingen mee in het verhaal, en ergens ging er een stukje van mezelf verloren. Dank U Corona om me dat nu te laten inzien, Corona – Moeder Aarde: 2-0.

Als begin dit jaar, na 14 jaar, de wegen tussen mij en mijn vennoot (die nood had aan een nieuwe uitdaging) vrij bruusk scheiden (lees: ik had het niet zien aankomen) wist ik het vrij snel, mijn laatste hoofdstuk moest nog geschreven worden, mijn exit was nog niet voorbestemd. Op dat moment steek ik al mijn privé-plannen die toen op tafel lagen (eind 2019) in de vriezer, en vol goede moed begin ik er alleen aan op 1 januari 2020, het zou een magisch jaar worden, ik voelde het. Op enkele weken tijd had ik een ‘feel good’ 3-jaren plan uitgedacht, daarna moest het bedrijf Re-shaped zijn en op een volledig nieuw model draaien. Ik was er zeker van, ik zou het doen, den Béné had zichzelf een stevig projectje aangesmeerd.

No alt text provided for this image

Alles had ik op papier staan, behalve misschien één iets: een soort van fenomeen dat zowel vraag als aanbod zou kunnen lamleggen, iets waardoor alle jaren voordien eigenlijk gewoon niet meer zouden uitmaken, je zou toch voor een groot deel opnieuw moeten herbeginnen, Sorry! Gelukkig zijn we ondernemers, en dat zijn zoals iedereen wel weet ‘Robots’, bijna niet menselijk, ze rijden met peperdure wagens, werken maar 20u per week en hebben vooral veel geluk gehad in het runnen van hun zaak. Zij voelen geen pijn, zij zijn onaantastbaar, ze leven eigenlijk op een andere dimensie, spreken een andere taal.

You wish.

Durf ‘ondernemen’ te zien als een vorm van ‘collectief eenzaam’ zijn. Het is een baby ter wereld zetten, je er dag en nacht voor inzetten, en desondanks veel support van links en rechts (van vb. contact met andere ondernemers) elk baby-kreuntje als enige te moeten binnen pakken. JIJ bent de zaakvoerder, you’re the daddy, you’re the leader of the pack’, you should handle it. En o ja, dat zal ik dubbel en dik geweten (en gevoeld) hebben in 2020. Ontelbare telefoontjes, berichten en mails die je stuwen om door te zetten, te blijven pushen, want blijkbaar inspireer je mensen, maar JIJ moet het wel nog altijd blijven doen. Vreemd, maar iets in je hoofd blijft dan zeggen: “Gij zult geen kwetsbaarheid tonen, gij zult geen pijn voelen”, ook al maakt het je ongelukkig. Jullie zijn mijn getuigen, voila, vandaag is alvast mijn veer gebroken, ik ga het wel doen want het doet zeer.

No alt text provided for this image

Weg 3-jarenplan, in de plaats krijg ik ‘onderhandelingen’ de ganse dag door, dit m.b.t. herstructureringen, maandhuur, reorganisatie team, afbetalingsplannen, … Als je als bedrijf slechts 20% van de normaalomzet haalt omdat 80% van je aanbod (merendeel verplicht) is stopgezet, maar je kosten in die periode maar met 20-30% kunt verlagen omdat je bedrijfsstructuur 100% is opgebouwd op ‘groeien’, dan heb je een probleem, punt. Zeer leerrijk gegeven, dat wel. Puur persoonlijk, hoe ik mij voel, wel, als ‘creatieve denker’ kan ik hier nog weinig mijn ei in kwijt to be honest, ik probeer creatief te zijn om dit bedrijf redding te bieden, creatief te zijn om mijn mensen aan het werk te houden, maar is dit waarom ik in 2006 gestart ben? Neen, uiteraard niet. Hier is niets leuk aan, en vooral omdat je niet alles meer zelf in de hand hebt. Zie het zo, je wordt uitgenodigd op een partijtje schaak, maar oeps, je krijgt een blinddoek om. Om de zoveel zetten kijk je eens, en wat blijkt, je toren staat goed, maar je loper staat volledig open, je zet snel je blinddoek weer op en gaat gewoon verder, tot het bijna een automatisme wordt. Zo voelt het nu aan, maar ssst stil, niet stilstaan! Op het einde van het spel zal je gewonnen of verloren hebben. Hard, dat zeker.

Ik zag iets voor mij, maar het is weg, ik moet er mee leren leven. Geef ik het op? VERDOMME neen, wat dacht je wel? Ik ben een bijzonder ‘veerkrachtig bazeke’ en een ‘rasecht steenbokske’ (met alle voor -en nadelen eraan verbonden). Mijn ouders hebben 3 zonen opgevoed (waarvan ik de jongste ben) met een paar vaste waarden die ik eeuwig in mijn zal dragen: blijf (altijd eerlijk met) jezelf, als je iets wil – wat houd je dan tegen en doe goed voor een ander (niet met als doel iets terug te krijgen, gewoon goed doen). Merci ma, merci pa! Rest er ons niets anders dan vooruit te blijven kijken, proberen positief te blijven, en de pijn zal daarom niet weg gaan, maar we moeten er mee proberen te leven, en het proberen om te zetten in kracht, doorzetting en vooral: dankbaarheid. Stilstaan is in deze fase van mijn leven, mijn bedrijf, niet achteruit gaan. Moet ik mezelf iets verwijten, ik denk het niet, dit had niemand zien aankomen toch. Elke dag vecht ik, and I mean it. Laat me toe in de spiegel te kijken en te zeggen: “Benedikt, man, chapeau dat je de voorbije jaren al die mensen hebt helpen bewegen, samenwerken, fun beleven, en dit op 4 verschillende continenten”. Groei of vooruitgang is niet alleen kijken naar een winstcijfer dat verhoogt, het is ook durven terugkijken naar wat je al hebt verwezenlijkt, dankbaar zijn, want het zijn die zaken die je aan je kleinkinderen zal vertellen, “Wist je dat opa…”. Of tenminste, zo steek ik toch in elkaar!

Je ziet dingen, je hoort dingen, en ja, het is waar hoor, we hebben het lastig, we verkopen een stuk van ons wagenpark / attractiegamma om een mooie extra cashflow buffer in te bouwen, so what? Ik kijk verder dan dat, dit is een fase waar we door moeten. Ik laat de voorbije weken 50% van mijn team gaan, mensen die zich onvoorwaardelijk hebben ingezet voor mijn bedrijf, a f*cking shitty situation, I know, maar het moet, anders is er geen toekomst meer voor V-Formation. Het is een noodzakelijk kwaad om de zwaarste noten in ons 14-jarig bestaan niet te laten liggen, we gaan ze kraken, and guess what, we zijn ermee bezig. En vooral: ik steek me niet weg, ik doe me niet beter voor dan het is, ik zeg het zoals ik het aanvoel, hart op de tong remember. Als mijn leed andermans leed wat kan verzachten, dan ben ik al opnieuw een stap dichter naar mijn ultieme doel: 100% kunnen loslaten, vrede nemen met wat er in de toekomst op me afkomt, en daar ook gelukkig om zijn. Enige vereiste: ik moet er ook mijn stinkende best voor hebben gedaan.

I’m on my way, but I’m not there yet.

Voel je een connectie met wat je hierboven hebt gelezen, durf dit dan te delen, je mag mijn kwetsbaarheid gebruiken als een voorbeeld voor vele anderen, uiteindelijk zijn we allen maar mensen, maar als mensen zich verenigen, dan kunnen er bijzondere dingen ontstaan (dingen die het louter ‘business gebeuren’ ver overstijgen).

Merci.

Benedikt, V-Formation (Hold My Shoes, Captain Sport)

No alt text provided for this image
Shares

You May Also Like

2de editie Smile Safari ditmaal in hartje Brussel

Na het succes van de eerste editie in Tour & Taxis vorig jaar, opende ...

Technopolis is klaar voor een geslaagd anderhalvemeterevent, jij ook?

Een event of meeting organiseren in coronatijden? Het lukt – veilig en wel – ...

Boek je meeting in Oostende & bezoek gratis het James Ensorhuis – 8 x coronaproof teambuilden

Business en Pleasure zijn in Oostende onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ook dit najaar biedt ...

LET'S RECONNECT

De veiligheidsraad heeft de maatregelen voor het organiseren van evenementen ondertussen een beetje versoepeld. ...

Technopolis heeft drie formules voor veilige events

Wist je dat events bij Technopolis altijd kunnen doorgaan? Zo biedt dit huis van ...

Een duidelijk signaal …

De Corona-crisis heeft heel wat roet in het eten gegooid. Daar zijn we het ...